
Waarom een gerichte vraag meer oplevert dan een standaardvraag. Een praktische handreiking voor advocaten en juristen in de letselschade.
Onlangs kregen wij een opdracht voor een medisch advies na een bedrijfsongeval. Een werknemer had een brandwond opgelopen door hete olie. Een van de vragen in de opdracht: is er sprake van pre-existentie of predispositie?
Bij een brandwond door een externe oorzaak is dat zelden de vraag die ertoe doet. De vragen die wél spelen, bleven onbenoemd. Hoe rijpt het litteken, en wanneer is de eindtoestand bereikt? Zijn er beperkingen in de functie van de hand of arm? Is er sprake van psychische gevolgen of zijn er nog behandelingen nodig?
Het is een herkenbaar voorbeeld van een bredere les. De waarde van een medisch advies wordt voor een groot deel bepaald vóórdat de adviseur het dossier opent: in de opdracht.
Veel opdrachten bevatten dezelfde vaste set vragen: welk letsel, welke klachten, is er pre-existentie, is de eindtoestand bereikt, wat zijn de beperkingen? Dat is begrijpelijk, want een vaste lijst voelt volledig. Maar een vaste lijst stuurt het advies naar een vast antwoord, ook als de zaak om iets anders draait.
De Medische Paragraaf bij de Gedragscode Behandeling Letselschade is hier duidelijk over: partijen stellen concrete, op de zaak afgestemde vragen aan de medisch adviseur. In de praktijk zien wij dat dit lang niet altijd gebeurt.
Het meest wrange voorbeeld zien wij wanneer de opdrachtgever een zaak pragmatisch wil afronden. De partijen zijn er bijna uit, en er is alleen nog een medische onderbouwing nodig. Maar de opdracht bevat de standaardvragen. Het advies dat terugkomt luidt dan, medisch volkomen juist: "de eindtoestand is nog niet bereikt, nadere informatie gewenst".
Daar kan de opdrachtgever weinig mee. Er volgt een nieuwe ronde, met extra kosten en vertraging, terwijl de cliënt wacht op duidelijkheid.
Had de opdrachtgever het doel vooraf genoemd, dan had de vraag anders kunnen luiden. Bijvoorbeeld: "Is op basis van de huidige gegevens een redelijke inschatting te geven van de blijvende gevolgen, en hoe groot is de onzekerheid daarin?" Op die vraag kan een adviseur een bruikbaar én eerlijk antwoord geven, inclusief de risico's van afwikkelen vóór de eindtoestand.
Een kort telefoongesprek tussen opdrachtgever en medisch adviseur, vóórdat de opdracht wordt verstuurd, maakt vaak het verschil. In tien minuten kunnen twee dingen helder worden:
Het resultaat is een advies dat aansluit bij wat de zaak nodig heeft. Dat scheelt rondes, kosten en tijd, en het geeft de cliënt eerder duidelijkheid.
Overleg vooraf roept soms de vraag op of het advies daarmee nog onafhankelijk is. Dat is een terechte vraag, en het antwoord is helder: het overleg gaat over wat er beoordeeld moet worden, nooit over wat de uitkomst moet zijn.
De medisch adviseur blijft gebonden aan de eigen professionele verantwoordelijkheid. De Medische Paragraaf vraagt van de medisch adviseur een zo groot mogelijke objectiviteit en onafhankelijkheid. Een gerichte vraag verandert daar niets aan. Een gerichte vraag zorgt er juist voor dat het onafhankelijke oordeel over het juiste onderwerp gaat.
Een goede adviseur zegt het dus ook als het antwoord anders uitvalt dan gehoopt, of als een vraag medisch niet te beantwoorden is. Ook dat is waardevolle informatie, en liever vroeg dan laat.
Dit is geen verwijt aan opdrachtgevers. Een goede vraagstelling is een gezamenlijke verantwoordelijkheid, en ook wij kunnen hierin nog beter worden. Bij Klaar werken wij sinds kort met een vaste checklist bij binnenkomst van een opdracht. Daarmee toetsen wij of het doel van het advies helder is en of de vragen daarbij aansluiten. Is dat niet zo, dan nemen wij de tijd om dat vooraf met de opdrachtgever af te stemmen.
Hoe zonde is het als een zorgvuldig medisch advies terugkomt waar u niets mee kunt? Vaak ligt dat niet aan het advies, maar aan de vraag. Tien minuten overleg vooraf voorkomt dat.
Wij bespreken een opdracht graag vooraf met u, zonder extra kosten. Neem gerust contact met ons op.

